اهل دانشگاهم

روزگارم خوش نیست

ژتونی دارم،خرده عقلی،سرسوزن شوقی

اهل دانشگاهم،پیشه ام گپ زدن است

گاهگاهی می نویسم تکلیف،می سپارم به شما

تابه یک نمره ناقابل بیست،که درآن زندانی است

دلتان زنده شود

چه خیالی،چه خیالی،می دانم

گپ زدن بیهوده است

خوب می دانم دانشم بیهوده است

استادازمن پرسید: چقدر نمره می خواهی؟

من ازاو پرسیدم :

دل خوش سیری چند؟

اهل دانشگاهم

قبله ام آموزش

جانمازم جزوه،مشق از پنجره ها می گیرم

همه ذرات وجودم متبلور شده است

درسهایم را وقتی می خوانم

که خروس می کشدخمیازه،مرغ وماهی خواب است

خوب یادم هست

مدرسه باغ آزادی بود

درس بی کرنش می خواندیم،نمره بی خواهش می آوردیم

تامعلم پارازیت می انداخت،همه غش می کردیم

وکلاس چقدر زیبا بود

ومعلم چقدر حوصله داشت

درس خواندن آن روز،مثل یک بازی بود

کم کمک دور شدم از آنجا

بار خودرابستم،عاقبت رفتم دردانشگاه

به محیط خشن آموزش

وبه دانشکده علوم  سرایت کردم

رفتم از پله کامپیوتر بالا

چیزهادیدم دردانشگاه:

من گدایی دیدم،درآخرترم

دربدر می گشت،نمره ای بهرقبولی می خواست

من کسی را دیدم،که ازدیدن یک نمره ده

دم دانشگاه پشتک می زد

شاعری دیدم هنگام خطاب،به خرچنگ می گفت: شما

واسید نیتریک را جای نوشابه می نوشید

همه جا پیدابود،همه جارادیدم

بارش اشک از نمره تک

جنگ آموزش با دانشجو

حذف یک درس به فرماندهی کامپیوتر

فتح یک ترم به د ست ترمیم

قتل یک لبخند درآخرترم

همه رامن دیدم

من دراین دانشگاه،دربه دروویرانم

من به یک نمره ناقابل ده خشنودم

من به لیسانس قناعت دارم

من نمی خندم، اگر دوست من می افتد

من نمی خندم، اگرنرخ ژتون را دوبرابر بکنند

ونمی خندم اگر موی سرم می ریزد

من دراین دانشگاه

درسراشیب کسالت هستم

خوب می دانم،استاد

کی کوئیز می گیرد،برگه حذف کجاست

سایت ورایانه آن مال من است

نقلیه ودانشکده ازآن من است

مابدانیم اگر سلف نباشد،همگی میمیریم

واگر حذف نباشد،همگی مشروطیم

ونپرسیم که درقیمه چرا گوشت نبود

کار مانیست شناسایی مسئول غذا

کارمانیست شناسایی بی نظمی ها

کار ماشاید این است که درمرکز پانچ

پی اصلاح خطاها برویم.